Een kind kan een ouder niet laten vallen. Ouders kunnen wel het gevóel hebben dat een kind ze laat vallen, maar dat gevoel kennen ze dan al van eerder. In de meeste gevallen uit de relatie met hun eigen ouders.
In de weken na de opstellingendag was deze representant alles in een ander licht gaan zien. Ze zag hoe ze onbewust in bepaalde patronen vast had gezeten die haar totaal niet dienden.
De vrouwen die bellen voor een kennismaking vinden helemaal niet dat ze het zo zwaar hebben. Integendeel. Ze vinden vaak juist dat het allemaal zo zwaar niet is. En dat ze het prima alleen zouden moeten kunnen doen.
Als je de kans krijgt om dicht genoeg bij jezelf te komen om gewoon rustig te bestaan, kun je vanzelf weer opstaan en in beweging komen. Op jóuw manier.
Je merkt dat het nieuwe op een of andere manier al is aangebroken. En ook dat het momentum krijgt. Maar je hebt nog even geen nieuwe richting.
De offers die je brengt in de dood maken ruimte voor wedergeboorte. Oftewel: wat verdwijnt er in jouw leven en wat mag je afleggen zodat er ruimte komt voor nieuwe groei?
Je zorgt altijd voor anderen en raakt jezelf kwijt. De gewoonte om voor anderen te zorgen heeft vele gezichten. Je doet het grotendeels onbewust. Hoe is dat ontstaan?
Voelen als plaatsbepaling. Ik gebruik wat er door me heen stroomt als informatie: Hoe wil ik me verhouden tot het leven wat vlak voor me ligt? In de wereld zoals die zich nu aan ons voordoet?
Er komen steeds meer mannen naar de opstellingendagen met familieopstellingen. We houden van de mannen! Samen kunnen we onze wereld opnieuw vormgeven.
Ineens sta je te schreeuwen op je werk. De vrouwen in mijn praktijk kennen dat. Het is een sluipend proces waarin je te lang en te vaak ‘ja’ hebt gezegd tegen wat niet van jou was.
Later zei ze dat die sessie haar echt had geholpen. Dat ze zich zo gehoord en gezien voelde. “Er staat iemand aan mijn kant.”
Het verlangen naar gezien worden door je vader en moeder – en wat daarin het meest dienend is.
Hier loop je tegenaan op je werk: jezelf. Externe factoren zijn een gegeven. Waar je invloed op hebt, is hoe je er zelf in staat.
Je kunt je alleen verbinden met anderen – of dat nou je geliefde is, je kind, een vriend of vriendin of de wereld in het algemeen – als je aanwezig bent in jezelf. Anders treft de ander jou immers niet aan: dan is er niemand om mee te verbinden.
Kun je verandering toestaan? We veranderen met de snelheid van het licht. Heb je je hakken in het zand, of kun je het in jezelf toestaan?
Komen opdagen voor jezelf is iets anders dan doorbikkelen, dan de routine erdoorheen rammen, dan koste wat kost een doel willen halen.
“Kinderen zijn het beste af bij de ouder die met het meeste respect over de ander spreekt.” Een quote die je meteen meeneemt voorbij je eigen gelijk.
Scheiden is rottend binnenstebuiten. Alles wat er zichtbaar is aan de buitenkant, valt nog in het niet bij wat er binnenin je gebeurt.